Blogs Discover Projects Explore Crowd 🔍 👤 🌎

About

BIO

As student in Education my curiosity reaches out to the development of young children and everything that has an influence on this development. As a curious young Surinamese-Javanese my interest are in creative writing and culture differences. I am open to learn, to discover and to reach out..
🎓 Agogische wetenschappen op Anton de Kom Universiteit van Suriname
Lives in Paramaribo, Suriname
👤 Female

SOCIAL LINKS

Damaris's Projects (0)

See projects
Oh No!
No projects yet.
Discover Projects

Post

Damaris's Activities on Apura
Hide Damaris Sanrawi Elk mens heeft zijn eigen uniek talent. De een ontwikkelt en ontdekt dat sneller dan de ander. Toch wilt iedereen wat ermee. Ik ben Damaris en ik houd van schrijven; creatief schrijven, waarbij ik mijn fantasie erop los kan laten. Door mijn gedachten in woorden om te zetten kan ik mijn gevoelens uiten en hiermee ook anderen raken, doordat zij zichzelf of soortgelijke situatie terug kunnen vinden. Jammer genoeg heb ik nog niet de juiste media gevonden om anderen te bereiken. Suriname is klein en talent schuilt in elk hoekje. En wij moeten wegen maken voor de ontwikkeling van jong talent. De vraag die dan in mij opkomt is "hoe"? Rekening houdend met de weinige financien die wij hebben. Ja, wij moeten opzoek gaan naar dit jong talent en er werk van maken. Push our own people to the top, where they belong.
Miguel RodriguesHey Damaris, heb je interesse een blog voor ApuraNetworks te schrijven? Like 👍 2
Comment
Hide Damaris Sanrawi Vergaan in onmacht

Sharon is een mooi, lief, vrolijk en vooral heel intelligent meisje van zeventien jaar dat geen idee had wat haar te wachten stond.

Ze rende naar een van de schoolcounselors. Dat was haar enige hoop, dacht ze.
Verward en angstig klopte ze op de deur. Ze kon haar hart voelen kloppen in haar keel.
Gelukkig was mevrouw Suzy alleen in het lokaal. Sharon had dus genoeg tijd om het uit te praten met mevrouw Suzy. Ze wist alleen niet hoe ze moest beginnen. Het enige dat ze nog kon doen was in tranen uit barsten.
Mevrouw Suzy zag dat, stond op van achter haar bureau, liep naar Sharon toe en wreef over haar rug als teken van troost.
"Vertel het maar, liefje." zei ze rustig met een kalme stem.
Sharon haalde diep adem.
Heel rustig maar met veel moeite kon zij uit haar woorden komen.
"Gisteren..."
"Het was gisteren gebeurd...", zei Sharon zacht.
"Wat was gisteren gebeurd?", vroeg mevrouw Suzy. Gisteren was Sharon nog tijdens haar lessen aanwezig en was ze nog altijd dat vrolijk meisje dat ze kent.Gisteren had ze Sharon nog een standje moeten geven, omdat ze zoals gewoonlijk heel druk was in de klas.
"Hij vroeg mij..."
"Hij vroeg mij..."
Het waren de enige woorden die Sharon kon formuleren.
Mevrouw Suzy zag de angst in de ogen van Sharon. Ze wist dat ze Sharon gerust moest stellen, maar ze had geen idee hoe ze daaraan moest beginnen. Ze pakte de dichtsbij zijnde stoel en nam plaats naast Sharon. Ze nam Sharons hand en probeerde haar op die manier gerust te stellen.
Sharon wist wel dat ze mevrouw Suzy alles kon vertellen, maar hoe zou ze daaraan beginnen?
Ze staarde heel even in de ogen van mevrouw Suzy en de tranen stroomden uit haar ogen.
Al huilend sloeg zij de armen om mevrouw SUzy en fluisterde in haar oor.
"Hij heeft mij aangeraakt"
Mevrouw Suzy schrok heel even, maar vroeg kalm door wat Sharon bedoelde.Sharon kon niet door vertellen. De bel ging en de leerlingen stormden het lokaal binnen. Gauw liet Sharon mevrouw Suzy los en veegde haar tranen. Ze wilde niet dat de anderen iets moesten opmerken.
Ze hoorde mevrouw Suzy nog even wat zeggen, waarna ze het lokaal verliet.

Sharon had geen zin de lessen te volgen en liep richting de kantine. Ze wilde alleen nog maar vertellen wat er is gebeurd.
"Schrijf" zei mevrouw Suzy, voordat ze het lokaal verliet.
Schrijven.. Daar hield Sharon van.
In de kantine waren er gelukkig geen bekenden. Ze droogde haar tranen en keek nog even om haar heen. Ze was niet ver van het lokaal van mevrouw Suzy en voelde zich veilig. Ze trok een schrift uit haar tas. Het was haar Chemie schrift. Bah, dat was niet meer haar favoriete les.

Ze schreef:
"Lieve mevrouw Suzy,
het spijt mij dat ik zo weinig aan u heb gezegd en uw pauze van u heb ontnomen.
Ik ben heel erg bang, mevrouw Suzy.
Er is iets gebeurd en ik weet niet wat ik moet doen.U bent mijn enige hoop.
Hij is uw collega en ik volg lessen bij hem.
Maar dat kan niet meer, mevrouw Suzy.
Ik voel mij niet meer veilig.
Hij vroeg mij bij hem thuis te gaan.
Ik moest een opdracht ophalen.
Ik zag er niks verkeerd aan en ben naar hem toe gegaan.
Mijn broek heeft nog een vlek.
Ik wil alleen maar huilen."

Ze stopte met schrijven en huilde weer. Zal ze alles vertellen? Moest dat echt?
Ze durfde niet aan alles te denken, maar ze moest het echt vertellen. Ze wist dat ze dit moest doen.
Ze vervolgde haar brief.

"Ik ging op de fiets naar hem toe en hij nodigde mij uit in zijn huis.
Ik zag er geen kwaad achter en ging naar binnen. Ik merkte al gauw op dat hij alleen was.
Hij nodigde mij uit plaats te nemen op de bank en bood mij wat te drinken aan.
Ik voelde mij hartstikke veilig.
Hij vroeg hoe het met me ging en spraken over nog heel wat dingen:
de school en mezelf, hobby's en ontspanning.
Hij raakte mij toen aan: hij begon bij mijn dijen.
Ik vroeg wat hij deed, maar hij zette een vinger op mijn mond en zei dat ik stil moest blijven.
Ik werd bang en stootte hem van mij af, maar hij hield mij stevig vast, trok mij op de bank en hij begon mij te kussen.
Ik worstelde, maar hij was te sterk.
Ik wilde los, maar hij was te sterk."

Ze stopte met schrijven en zag dat het blad waarop ze schreef nat was van de tranen. Ze kon niet verder schrijven en besloot naar huis te gaan. Ze liep naar de fietsenhok en reed naar huis. Ze woonde niet ver van de school, met haar moeder en vader. Als enigst kind kreeg zij alles wat zij vroeg, maar Sharon wist dat dat niet alles was wat zij wilde. Ze heeft zich vaker eenzaam gevoeld en wilde graag dat haar ouders meer tijd voor haar vrij konden maken. Maar haar ouders hadden het altijd zo druk met hun baan dat ze nauwelijks aandacht hadden voor Sharon. De enige persoon met wie ze echt kon praten was Jake, haar beste vriend. Jake’s ouders en haar ouders waren vrienden en de twee waren toen al hartsvrieden. Hun ouders zette ze altijd op dezelfde scholen, waardoor ze nog dichter naar elkaar toe groeiden. Ze vertrouwde hem wel, maar ze wist niet hoe ze dit geheim aan hem moest vertellen en nog minder hoe ze het moest zeggen aan haar ouders. Ze was bang dat ze haar niet zouden horen en ze wist niet hoe Jake zou reageren. Jake kan soms heel protectief zijn en soms wel heel agressief kon worden. Ze moest dit aan iemand anders vertellen.

Ze rende haar kamer in en huilde het uit. Ze stootte alles omver , trok de kleren van haar lichaam en wilde zichzelf alleen maar pijn aanbrengen.
Waarom?! Dat was het enige waaraan zij dacht.
Ze storte zich neer op haar bed en huilde het uit.
Het was het enige dat ze nog kon doen: heel hard huilen en gillen.

Sharon schrok wakker van het geblaf van de honden van de buren. Ze had niet door dat ze in diepe slaap was gevallen. Ze had barstende hoofdpijn en een droge keel. Ze moest zichzelf uit het bed trekken om naar de keuken te lopen. Ze vroeg zich af wie nog van haar houdt en wie haar nu zal accepteren zoals zij is. Zelf wist ze niet meer wie zij was.
In de keuken zag ze de messen van papa. Ze raakte ze een voor een aan en pakte het vleesmes.
Ze schonk wat water in een glas en dronk een slok.
Met het mes in haar hand liep ze terug naar haar kamer en dacht aan de gekste dingen. Ze legde het mes neer en pakte haar onafgemaakte brief. Afmaken dacht ze luid op.

"Hij trok eerst mijn blouse uit en daarna mijn broek.
Het deed verschrikkelijk pijn. Ik voelde alleen maar pijn.
Ik schreeuwde het uit.
Daarna kon ik alleen nog huilen.
Het leek wel uren lang te duren voordat hij klaar kwam.
Hij trok zijn rits omhoog.
Het was voorbij.
Hij bracht mij naar huis en zei dat als ik iets vertelde ik zou falen voor mijn toets.
Chemie..."

Ze pakte het mes en al huilend sneed ze heel zacht over haar pols.
De eerste keer niet zo diep.
Ze voelde de pijn, maar ze dacht alleen nog maar aan gisteren.
Ze sneed nog een tweede keer wat dieper.
Ze zag de lach op zijn gezicht toen hij in haar was en ze sneed nog dieper.
Ze dacht aan Het/de tevreden blik toen hij klaar kwam en ze sneed nog een beetje dieper.
Ze zag de lach op zijn gezicht toen hij haar in de auto zette en ze sneed veel dieper.
Ze zag de lach toen hij haar bedroog en ze sneed het diepst.
Rood..
Ze zag alleen maar rood..
En toen was ze weg.

Piep.. Piep.. Piep..

Sharon werd wakker geschud.
Waar was ze?
Ze zag mevrouw Suzy naast haar zitten.
"Sharon" zei ze en sloeg haar armen om haar heen. "Alles komt goed, Sharon. Je bent in slaap gevallen."
Sharon keek om haar heen en zag dat ze in het lokaal van mevrouw Suzy was.
Was dat alles een droom?
"Sharon, de bel gaat zo en dan zal ik lessen moeten verzorgen. Zal ik die lessen afzeggen?"
Sharon keek om zich heen en lachte.
"Nee, mevrouw Suzy, dat is niet nodig."
Sharon stond op en verliet het lokaal.
Ze kwam haar beste vriend tegen die een arm om haar sloeg.
"Alles komt goed, Sharon." zei Jake.
Sharon merkte op dat er iets mis was met de omgeving. De school was anders dan zij gewend was.
Ze wist niet wat voor lessen ze moest volgen en pakte haar agenda.
Ze zocht haar lesrooster en zag dat ze wiskunde moest volgen.
Ze liep gauw naar de klas, ging naar haar plaats en pakte haar wiskundeschrift uit haar tas, maar er viel een blaadje met rode vlekken uit haar schrift.
Ze pakte het blaadje op en vouwde het open.
"Lieve mevrouw Suzy" stond er op.

Sharon schrok wakker.
Ze was in een kamer vol onbekend apparatuur. Had ze haar pols echt doorgesneden?
De arts en verpleegsters kwamen de kamer binnen en Sharon kreeg te horen dat ze wel drie dagen buiten bewust zijn was opgenomen in het ziekenhuis vanwege te veel bloedverlies.
Haar moeder kwam de kamer binnen, terwijl ze haar vader in de gang zag praten met twee politie-agenten.
"Ma?"
"Ja, Sharon...?", al huilend gaf moeder haar een zoen.
Op dat moment kwam papa de kamer binnen. Sharon merkte op dat er iets gaande was.
Papa raakte haar aan en zei heel kalm: "Hij is dood, Sharon. Meneer Karl is dood."
Dood?!
Haar hart voelde ze kloppen in haar keel.
"Jake heeft ervoor gezorgd dat hij jou nooit meer kan lastig vallen."
Jake?!

Na twee maanden besloot Sharon weer naar school te gaan.
Op dat moment besefte zij dat ook Jake er niet meer was en dat meneer Karl er ook niet was.
Ze waren er niet om haar verhaal.
Haar vrienden liepen haar tegemoet en samen liepen ze naar de klas. Van hen kreeg ze het heel verhaal te horen. Jake had haar die ene dag al huilend weg zien rennen. Hij was nog in het lokaal en kon de lessen niet verlaten, maar toen de bel ging en de lessen voorbij waren, besloot Jake
haar achter te gaan. Hij wist dat er iets mis was en besloot naar haar huis te gaan. Hij vond haar al badend in haar eigen bloed, bewusteloos in de kamer. Met de meeste spoed bracht hij haar naar het ziekenhuis waar zij veilig was.
Maar Jake had de brief van Sharon gevonden en las het keer op keer. Hij moest en wilde wat doen, omdat Sharon zijn beste vriendin is. Jake nam zaken in eigen hand en bracht het leven van meneer Karl tot een eind. Hij besloot zelf naar de politie te gaan en zijn zaak is nog steeds in behandeling.

Sharon wilt Jake graag zien, maar haar ouders vinden dat geen goed idee. Ze mist hem heel erg en is hem dankbaar. Toch is ze nog heel erg verdrietig, omdat zij haar beste vriend zeker zeven jaar voorwaardelijk niet meer zou zien. Haar beste vriend heeft haar leven gered en ervoor gezorgd dat zij nu weer naar school kan gaan.
Haar leven is veranderd dankzij haar beste vriend Jake.

~Dammie~
Jean-luc Van charanteThanks for sharing Damaris Sanrawi! Like 👍 1 Jean-luc Van charanteMiguel Rodrigues, hebben we een manier om dit te faciliteren? Stories, dus wel een blog vorm, maar toch wat persoonlijker of artistiek dan echt als blog. Like 👍 2 Damaris SanrawiHi @jean-lucvancharante dank je voor de attentie. Zou geweldig zijn als creatieve schrijvers ook zo konden bloggen ???? Like 👍 1
Comment
Load more