Blogs Discover Projects Explore Crowd 🔍 👤 🌎

Other Blogs

Mijn reis naar Amerika

🕔 Wednesday, 10 Feb 2016 om 10:32

2375

3
Voor mijn boek Suriname Beken(d)t fotografeer ik 75 Bekende en Bijzondere Surinamers. En daarvoor moeten we een beetje reizen. We begonnen in Suriname en Nederland, maar ze zitten overal! Overal was budgettair niet realistisch maar Amerika en Engeland wel! En weet je wat het mooie is aan deze 4 landen? Ze hebben een gezamenlijke geschiedenis. Amerika en Suriname zijn tijdens het kolonialisme met elkaar verruild tussen Nederland en Engeland. Hoe mooi is het dan dat we juist met deze 4 landen wat doen toch? Daar stond ik dan op donderdag 17 september op het station in Delft om 5:17 am… Zo vroeg! Waarom? We namen de trein naar Schiphol om zo de vlucht van 9:30 richting New York te nemen. Wel mooi, want 17 is een beetje mijn geluksgetal. Zal het feit dat ik op 17 februari jarig bent er wat mee te maken hebben? Of kan het toch tegen me werken? Ik moest uiteraard door de Profile Check. Ja, daar sta je dan met je Surinaams paspoort. Het voelde net als de eerste keer wanneer je je schoonouders ontmoet. “Wie ben je? Wat doe je? Hoe lang fotografeer je al? Wat kostte je ticket? Wie heeft het betaald?” en ga zo maar door. Na 5 minuten mocht ik gaan. Gelukkig was de vlucht heerlijk en na een rustige vlucht landde ik een uur eerder op JFK. Wauw, mooi, dan heb ik wat meer tijd om voor te bereiden voor de shoot later…Dacht het niet. Ook hier weer een lange rij voor de immigratie. Toen ik bijna aan de beurt was, moesten de personen die voor me stonden en ikzelf toch naar een hele andere balie. Bezigheidstherapie. Hey! Balie 17! Oee..my Lucky day. Nee, toch niet. De Amerikaan had vandaag er erg zin in. Precies dezelfde vragen als op schiphol (zaten ze in 1 klas of zo), alleen met het grote verschil dat deze goede meneer mij non verbaal wilde intimideren. Hij keek me constant aan met alles wat hij vroeg en deed. Ook toen hij in het paspoort keek. Geen idee hoe je in het paspoort kan kijken en naar mij tegelijkertijd. Misschien had hij iets vrouwelijks? Die zijn altijd heel goed in multitasken. Na 5 minuten mocht ik toch weer verder. Daar waren we dan..! New York! Met de gebruikelijke Yellow Cab gingen we dan richting Mireille. 1 van de Bs-ers voor het boek. Na een gezellige rit die ik meer Whatsappende, mailende en bellende doorbracht, kwam ik dan aan bij Mireille. Wat mooi om te zien hoe anders Brooklyn is dan Time Square, Central Park en Broadway. Ik werd warm ontvangen en hoewel ik Mireille nu voor het eerst face-to-face ontmoette was het alsof we mekaar al jaren kenden. Na het bijkomen en een buurtwandeling, gingen we naar de stad om Serge te ontmoeten….Serge kwamen we dan tegen voor de ingang van de studio. Wauw, wat een toffe kerel is die Serge. Met grote namen als Shakira, Wyclef, Rihanna, en Kanye te hebben gewerkt maar toch gewoon down to earth en chill. Midden op het plein werd nog even de fotografie besproken. Na 17 minuten kwam de studio eigenaar en konden we naar binnen. Mooie, niet al te grote studio en heerlijk licht en wit. Ik pakte mijn spullen en zette alles klaar. “Where are the lights?” vroeg ik hem. “Ow, you didn’t bring your own lights?” Dan waarom huur ik een studio? “Lights are not included and that is $50.- extra”.. Zucht, weer een kostenpost erbij, maar het moet maar. Maar voor die $50.- wilde ik wel super toffe lampen. Maar helaas, het waren shitlampen die steeds veels te langzaam stand-by stonden. Gelukkig na wat zwarte foto’s was ik tevreden met het resultaat en gingen we samen naar de studio van Serge. Impressive om te zien dat een Sranan man daar gewoon Senior Sound Engineer is. Na the quick studio tour gingen we gezellig Thai’s eten. Ik deed gelijk het interview van Serge en hier en daar stond Mireille me goed bij met wat extra vragen. En nu begon ik het toch te voelen dat ik al meer dan 24 uur wakker was, dus besloten we snel naar “huis” te gaan. Rond 4:17 am was ik dan weer wakker. Ja, ik ben altijd vroeg wakker. Toen lekker op de computer gewerkt. Rond 6 uur kwam Mireille even piepen en zei: “zullen we het interview nu doen”? Mooi he? Dat je gewoon lekker vroeg ’s ochtend je ding kan doen. We hebben heerlijke torie’s besproken en over ideeën gespard. Echt super om te zien hoe een Sranan uma een best selling book op Amazon.com heeft. Uiteindelijk was het weer tijd om te vertrekken. We called a cab en na een stevige brasa, verliet ik Brooklyn, op weg naar mijn volgend avontuur: Florida!
Comment
Stanley Tjinsucces. Is de lijst van geselecteerden bekend. Mag ik Monique Pool voordragen? Like Miguel RodriguesNice story Raul! Kijk echt uit naar het boek :) Like × Lekker hectic. Like 👍 2