Blogs Discover Projects Explore Crowd 🔍 👤 🌎

Other Blogs

Mijn afstandelijke liefde voor Suriname

🕔 Tuesday, 9 Feb 2016 om 21:15

2515

0
Toen ik tien jaar was scheidden mijn ouders. Zij kregen beide nieuwe liefdes, mijn moeder een Surinaamse man. Hij werd mijn stiefvader en sindsdien veranderde mijn Nederlandse kijk op alles. Een paraplu opsteken in huis was uit den boze, net zoals over een tafel heen stappen. Maar wat ik mij het meest herinner, zijn de mensen, de muziek en het eten. Er waren veel feesten en er werd veel gedanst. Als jong meisje hield ik al van zingen en dat nam mijn Surinaamse stiefvader erg serieus. Hij was muzikant, speelde gitaar en nodigde veel muzikanten uit bij ons thuis. Er werd muziek gemaakt en ik leerde mijn verlegenheid te vergeten en te doen wat ik leuk vond: dansen en zingen. Door hem stond ik op het eindexamenfeest op het podium van mijn school en zong ik, begeleid door slechts een piano, een lied van Lionel Richie. Het applaus van de zaal zal ik nooit meer vergeten en toen de relatie tussen mijn moeder en hem over ging, ben ik nooit de verhalen over Suriname vergeten. Ik wilde er ooit eens naartoe, maar het is er nooit van gekomen. De liefde bleef in afstand en vervaagde.

En nu, jaren later, ontmoeten Suriname en ik elkaar weer. In de samenwerking met Soraya Semmoh, mijn collega van FlexFocus, die ik vijf jaar geleden in Nederland ontmoette. Haar dochter ging naar dezelfde creche als mijn kinderen en zij bezocht enkele workshops en netwerkbijeenkomsten van FlexFocus. Het klikte meteen. Allebei een achtergrond in Human Resources, maar eigenlijk ondernemers in hart en nier met een breder blikveld dan Human Resources Management. Haar kijk op Human Resources en op het leven voelde als verbinding. Toen zij drie jaar geleden naar Suriname vertrok, was ik eerst verbaasd. We hadden elkaar een tijd niet gesproken en ineens was ze daar, via Skype, zij in Suriname, ik in Nederland. Ze vertelde over haar eerste stappen als werknemer en zelfstandig ondernemer in Suriname en het idee ontstond om samen te werken. Grenzen zijn in de huidige tijd geen grenzen meer, maar juist de verbindende factor. Via internet, skype, whatsapp en werken in de cloud, vervagen grenzen en voel je de afstand tussen landen kleiner worden. We maakten plannen en sinds dit jaar zijn ze werkelijkheid geworden. Soraya heeft FlexFocus Suriname opgezet en met succes.

Ik heb haar gevolgd in de zoektocht naar verbinding tussen de Surinaamse cultuur en de, op Nederlandse trends gebaseerde, visie van FlexFocus. Wij willen met FlexFocus werkelijk bijdragen, iets verbeteren, een innovatief klimaat scheppen in Nederland en Suriname. Wij geloven niet in maakbaarheid, maar in de uniciteit van ieder mens, in de aanwezigheid van talenten in ieder individu, in samenwerking en co-creatie en iets minder management.

Misschien willen in Nederland teveel mensen zich overal mee bemoeien. De regelgeving hier maakt organisaties niet flexibel, maar juist star en angstig. Het ademt procedures, terwijl de omgeving smeekt om innovatie en out of the box initiatieven.

Ik ben zo trots, dat Soraya in een land waarvan in Nederland gedacht wordt dat het traditioneler is dan hier, haar weg heeft gevonden in een innovatieve stroom van Surinamers die ook iets willen veranderen in de wereld, zoals ApuraNetworks. De projecten die ApuraNetworks opstart, gaan vermoedelijk sneller dan vergelijkbare projecten in Nederland. Misschien is bij ons de urgentie minder aanwezig, omdat mensen in essentie ‘alles’ hebben. Waarom zou je je inzetten voor crowd funding en participatie van betrokken mensen als je meer zekerheid hebt in je vaste baan? Angst regeert, terwijl de noodzaak toeneemt. Het zal mij niet verbazen als mijn afstandelijke liefde voor Suriname uiteindelijk resulteert in een dichtbije liefde voor het ondernemerschap en innovatieve karakter dat Suriname herbergt.

Ik ben al begonnen met fantaseren over emigratie naar het land dat werkelijk multicultureel is, waar verbinding de basis is voor contact en niet zoals in Nederland nog steeds wordt gediscussieerd over integratie en aanpassing. Aanpassing is toch altijd tweerichtingsverkeer zonder verplichting? Omdat je nieuwsgierig bent en voelt dat, voorbij de grenzen, een wereld te winnen is aan samenleven en samenwerken voor een doel dat hoger ligt dan je persoonlijke doel?

Comment