Blogs Discover Projects Explore Crowd 🔍 👤 🌎

Other Blogs

Angelo Hislop- Aan ambitie en vastberadenheid ten onder

🕔 Wednesday, 10 Feb 2016 om 15:37

1904

1
Eenmaal op hoogte en de riemen ontgrendeld mochten worden, begonnen de stewards en stewardessen met het uitdelen van hapjes en drankjes. De kinderen kregen ook nog zo\'n stoer KLM- speldje opgespeld. Wat vond ik dat geweldig! Het voelde alsof ik ook deel uitmaakte van het personeel.

 

Zo\'n reis duurt voor een kind toch redelijk lang, dus ik begon in de cabine rond te lopen. De stewardess die ik tegenkwam vroeg ik het hemd van het lijf : \"Mevrouw waar zijn we nu? Hoe lang duurt het nog? Hoe heet dit vliegtuig? Zij vroeg mij: \"Zou je misschien een kijkje in de cockpit willen nemen?\". Dat wilde ik maar al te graag en wij liepen samen naar boven. Ze toetste de toegangscode in en opende de deur. \"Mooi hé\",zei ze, en ik stond vol verbazing te kijken naar het enorme aantal knopjes, lampjes en metertjes. Na een korte kinderlijke uitleg van de trotse piloten, verliet ik de cockpit. Vanaf die dag was ik vastberaden om mijn best op school te doen. Ik ook zou ooit piloot worden!

 

Die herinnering aan de cockpit bleef nog lang in mijn gedachten. Door de jaren heen verzamelde ik alles wat ook maar een beetje te maken had met de luchtvaart; van tijdschriften en krantenartikelen tot bekertjes uit het vliegtuig. Maar vliegtuigen zien starten en landen was wel het mooiste. Mijn oma nam me daarom regelmatig mee naar tante Regina in Hoofddorp, die mij samen met Oom Henny naar de landingsbaan bracht.

 

Mijn schoolcarrière verliep voorspoedig en mijn droom kwam steeds dichterbij. Nadat ik mijn havo diploma op zak had en zo voldeed aan de toelatingseisen van de vliegschool, besloot ik mee te doen aan de selectie. Na een geslaagde selectie begon ik in december 2009 met het verwezenlijken van mijn droom.

 

Tijdens de opleiding leerde ik een captain kennen die mij \"aan een baan zou helpen\" wanneer ik mijn opleiding had afgerond. Deze extra motivatie kon ik natuurlijk wel gebruiken tijdens de zware theorieperiode. Na 10 maanden theorie, was het tijd voor het echte werk en ik ging naar het mooie Portugal. De eerste vluchten waren een geweldige ervaring en de solovlucht was onvergetelijk. Het einde van de opleiding kwam in zicht. En toen was het zover...alle moeite en inzet werd beloond met een mooi diploma en vliegbrevet. Mijn ouders waren zo trots als een pauw, want hun zoon was eindelijk piloot geworden. Ik was er helemaal klaar voor om die felbegeerde baan in de wacht slepen. Ik zit binnenkort in een toestel van één van de grote maatschappijen in de wereld, dacht ik!

 

Ik heb contact opgenomen met die captain, die mij een belofte had gedaan. Tot mijn verbazing is hij nergens meer te bekennen en hij beantwoordt mijn e-mails niet meer. Ik schreef nadien honderden sollicitatiebrieven. Het aantal reacties op mijn sollicitaties kan ik op één hand tellen. Dat het niet makkelijk zou zijn, had ik verwacht. Maar dat het zo moeilijk zou worden, had ik nooit gedacht. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd te netwerken maar dat heeft tot op heden niet mogen baten.

 

Ik heb nu dus nog steeds geen baan in de cockpit en werk al 1,5 jaar bij de bagageafhandeling op Schiphol. Ik krijg af en toe opmerkingen van collega\'s en ze zeggen: \"En, heb je nog steeds geen baan? Ik vind het knap dat je als piloot bagage loopt te gooien.\" Waarop ik antwoord:\" Ik moet toch wat.\"

 

Inmiddels zit ik bijna 2 jaar thuis en lopen de financiële schulden op. \'Mi gado mi Jezus oteng a sa kong?\'... Desalniettemin blijf ik verder solliciteren, want \'mi tranga\'. Eens zal het komen en zal alle moeite worden beloond.

 

Een piloot van Surinaamse afkomst

Comment
K Lc pm @fb Like