Blogs Discover Projects Explore Crowd 🔍 👤 🌎

Other Blogs

Dokter Sheran terug naar Switi Sranan

🕔 Wednesday, 10 Feb 2016 om 10:16

1950

0
Ik had in het laatste jaar op het Atheneum bedacht dat ik dokter wilde worden. Ja, dokter worden was wel stoer. Ik had eens gehoord dat het voor vrouwen heel vervelend is als de vrouwendokter een man is, dus misschien kon ik dat wel doen. Ja, ik kon geneeskunde gaan doen en de vrouwelijke vrouwendokter worden. Dat was een plan! Achteraf ben ik blij dat niemand me in dat jaar gevraagd heeft waarom ik dokter wilde worden, wat dat precies inhield, wat een vrouwendokter eigenlijk deed en of ik wist hoeveel en hoe onregelmatig een vrouwendokter werkt. Ik had er geen zinnig antwoord op kunnen geven en was dan misschien aan mijn o zo strak plan gaan twijfelen. Wat had er dan hierboven bij de titel gestaan?

 

Enfin, ik was dus onderweg naar Nederland en ik zou dokter worden, zo simpel was het. Het eerste jaar was echter helemaal niet zo simpel als ik het gedacht had,het was een drama! Ik heb in dat jaar 0 tentamens met een voldoende behaald. Ja, je leest het goed; 0, zero, nul. Ik kan er nu om lachen, maar jeetje, wat was me dat een jaar. Ik begreep het niet, ik deed zo mijn best, was Geneeskunde dan toch niet zo een goed plan?

 

Ik ben tegen het eind van het studiejaar gestopt. Ik had tijd nodig om na te denken. Ik had vooral tijd nodig om te wennen aan mijn leven in het koude, en veel te gestructureerde Nederland. De studie was eigenlijk ook helemaal niet zo leuk als ik me dat had voorgesteld. Vroeg opstaan, door de kou, in de collegezaal praten over saaie cellen, in microscopen kijken waar ik nog net kleur kon onderscheiden en lezen. Ik hield van lezen, maar niet zo...moeilijk en zo veel! Maar,...ik had toch besloten dat ik dokter wilde worden? Ik moest het nog een keer proberen.

 

Drie jaar later behaalde ik mijn bachelor diploma en was het tijd voor mijn co-schappen. De Sheran van 2005 was niet dezelfde meer. Ik was geïntegreerd, ik was zelfstandig, ik kende de weg in Amsterdam, en ik had geleerd om assertief te zijn -Ja...want als je iets leert van de Nederlanders is het wel om assertief te zijn-, maar bovenal...ik hield van Geneeskunde.

 

Hoezo saai? Hoezo veel en moeilijk? Het moment dat je goed beseft wat dokter zijn inhoudt, wat de studie van je vraagt en je daar liefde voor kan opbrengen, is het een kwestie van doorbijten! Je komt er wel!

 

Maar ik mocht nu dus eindelijk beginnen aan de co- schappen, de 3-jarige stage, de Master fase; het ziekenhuis in, het echte werk, echte patiënten en echte dokters. Nu moest ik alle kennis van colleges, practica en boeken omzetten in de praktijk. Nou, laat mij je vertellen, het viel vies tegen. Er is nog zoveel dat je moet leren, zoveel dat je moet weten; de praktijk is zo anders. Je mist als beginnende co-assistent het voor de hand liggende: ervaring! En in het hiërarchische ziekenhuis ben je als beginnend co- assistent de laagste in de keten. Er wordt op je neergekeken door oudere co- assistenten, arts-assistenten en de onbereikbare specialisten.

 

Desondanks bleef ik doorzetten, alles op alles zetten, ik zou nu toch echt wel dokter worden! Een jaar later mocht ik aan mijn eerste co-schap Gynaecologie en Verloskunde beginnen. Het was geweldig, de patiënten populatie, de ziektebeelden, de operaties, de grote groep relatief gezonde jonge mensen die bij de gynaecoloog kwamen, maar vooral de actie! In de obstetrie (verloskunde) gaat veel goed, maar op het moment dat het niet goed gaat, moet je direct handelen! Geweldig! Ik kon me er helemaal in vinden. Toch had ik twijfels, die gynaecologen werken wel veel,heel hard, en onregelmatig. Ik moest meer zien van de Gynaecologie. Ik had nog veel vragen die ik voor mezelf moest beantwoorden. Mijn oudste co- schap (laatste en langste co- schap) zou daar de perfecte gelegenheid voor zijn.

 

Ik hoorde van medestudenten dat er veel aanvragen voor Gynaecologie waren, waardoor de kans bestond dat ik op Interne (2e keus) geplaatst zou worden. Maar dat kon niet! Dat mocht niet! Dat zou alles verpesten!

 

Nee, ik kon mijn toekomst niet laten afhangen van \\\'de kans\\\'.

 

Ik had van een kennis gehoord dat het Amstelland Ziekenhuis in Amstelveen in principe geen oudste co-assistenten aannam, maar dat het weleens was gebeurd en het daar echt leuk was. In principe? Weleens was gebeurd? Er zat niks anders op, googelen! Google: Gynaecologen Amstelland. Email: Zeer geïnteresseerd in...mag ik kennismaken?

 

Het mocht! Ik ben op gesprek geweest, als \\\'assertieve\\\' co-assistent en heb de oudste co-plek gekregen.Ik mag met trots vertellen, dat er na mij, nu om de 16 weken een nieuwe oudste co in het Amstelland start. Na dit co- schap behaalde ik mijn diploma.  Het was gelukt, ik was dokter. Tenminste, dat stond op m\\\'n diploma, maar ik moest/moet nog zo veel leren, zoveel ervaring op doen.

 

Op een koude zonnige dag in december, stond ik op de tram te wachten toen mijn telefoon ging...een onbekend nummer. Wie kon dat zijn?

 

Ik nam op en de mannelijke stem aan de andere kant van de telefoon zei: \"Hallo, met je baas\". Ik keek verontwaardigd en had een antwoord klaar voor deze persoon aan de andere kant van het gesprek. Voor ik antwoord kon geven -achteraf gezien, gelukkig dat hij me voor was- zei de stem: \'Haha, grapje, met Dr...\". Het was een van de Gynaecologen uit het Amstelland Ziekenhuis. Hij had een openstaande vacature en wilde weten of ik interesse had. \"Ik denk dat jij perfect bent voor de baan, want je kent ons al, je kent het systeem, je kent de protocollen en ik weet dat je een goeie bent, een doorzetter. Wil je voor ons komen werken?\"

 

Leuk! Natuurlijk wilde ik dat!

 

1 februari 2013 ben ik begonnen in het Amstelland Ziekenhuis. Ik werk er voornamelijk op de verloskamers, maar heb 1-2 keer per maand ook een eigen poli en ga geregeld met de gynaecologen mee de operatiekamer op.

 

Het is er nog steeds geweldig. Nu, nu ben ik dokter. Nu, nu geloof ik wat er op m\\\'n diploma staat. Ik moet uiteraard nog zo veel leren en zo veel groeien.

 

Na 10 maanden ervaring te hebben opgedaan in het Amstelland, heb ik besloten terug te gaan naar Suriname. Hoewel Nederland een groot deel van mijn leven is geworden en ik bepaalde aspecten erg zal missen, is het voor mij duidelijk waar mijn hart ligt. Ik zal begin 2014 starten met werken in Suriname, met als doel daar de opleiding tot gynaecoloog te volgen.

 

Als tiener wilde ik de vrouwelijke vrouwenarts worden, zonder te weten wat een vrouwenarts precies deed. Enkele jaren later, in de studieboeken, vond ik de gynaecologie theorie het leukst, zal ik toch ooit gynaecoloog worden? In de Masterfase was ik gefocust op gynaecologie met veel twijfels, want het beroep is zo zwaar en een belasting op een toekomstig gezin. Wel of niet doorzetten? Door mijn ervaring in het Amstelland ziekenhuis zijn al mijn vragen beantwoord en is mijn passie voor Gynaecologie bevestigd. Maar hoe wist ik dit al in mijn tienerjaren? Geluk? Toeval? Moest het zo zijn? Of heb ik het zelf waar gemaakt? Ik ben nog niet waar ik moet zijn, maar ga er alles voor doen om een goede vrouwelijke vrouwenarts te worden.

 

Ik ga terug naar huis en ga daar, waar de droom ontstaan is, de droom waar maken.

 

Much love,

 

(Dokter) Sheran

Comment